lief vriendinnetje

Sanne ga alsjeblieft vanmiddag met je vriendinnetjes spelen zei mama. Zie je niet dat ik bezig ben? Je loopt de hele tijd in de weg. Mama’s gezicht was rood aangelopen. Ze had een doek om haar haar gebonden en was gaan dweilen. Ik heb niemand om mee te spelen zei Sanne. Ze zijn allemaal weg. Kijk nou wat je doet! Riep mama en ze greep vertwijfeld naar haar voorhoofd. Heb ik net die tegels gedweild, maak jij er weer vieze vegen met je schoenen. Naar buiten. Sanne zuchte en liep naar de achterdeur. Als mama in haar schoonmaakstemming was, viel er niet met haar te praten. Ze sloeg de keukendeur achter zich dicht en liep de tuin in. Met wie moest ze nu gaan spelen? Al haar vriendjes en vriendinnetjes waren op vakantie. Tegenwoordig gingen veel gezinnen ook in de herfstvakantie weg. Naar een bungalowpark, of even in Spanje, waar het rond deze tijd altijd warm was. Sanne niet. Papa werkte in een schoenenmagazijn en hij kon niet zo maar vrij nemen. Bovendien vond hij een weekje in een bungalowpark veel te duur. Sanne zuchte nog eens. Ze was jaloers op Desiré en Annet, die nu lekker lagen te poedelen in hun subtropisch zwembad. Het was niet eerlijk verdeeld in het leven. Ze keek een poosje dromerig naar de lucht en fantaseerde dat ze zelf in een subtropisch zwembad lag. Ze kon het water zelfs voelen, haar neus was nat. Maar het was alleen een regendruppel die op haar neus viel. Gelukkig zette de regenbui niet echt door. Boos schopte Sanne een berg bladeren, die bijeengewaaid was onder de uit gebloeide perenboom. De bladeren stoven op als een ballet van gele, donkerbruine en paarse herfstkleuren. Sannes voet stootte iets hards dat onder de bladerhoop lag. Een wit bot kwam te voorschijn, ongeveeer zo lang als Sannes onderarm. Ze bukte zich en raapte het op. Hoe kwam dat ding in hun tuin terecht? Het bot was wit en zag er schoon uit. Pssst! Sanne draaide zich om. Bij het poortje stond een meisje, dat ze nog nooit gezien had. Ze had krullend, blond haar, waardoor ze er engelachtig uitzag. Naast haar stond een grote, wit zwarte hond. Mag ik dat bot hebben? vroeg het meisje. Sanne keek haar verbaasd aan. Is dat van jou? Het meisje giechelde en schudde haar hoofd. Ze legde haar hand op de kop van de hond die onbeweegelijk naast haar stond. Hij hijgde en zijn tong hing half uit zijn bek. Natuurlijk niet. Het is van Hans. Hij verstopt zijn botten op de gekste plaatsen en dan moet ik ze zoeken. Het is een spelletje. Saar

Advertenties

0 Responses to “lief vriendinnetje”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s





%d bloggers liken dit: